Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

TO ΓΑΤΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΝΤΟΥΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ

TO ΓΑΤΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΝΤΟΥΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ

1986 Θεσσαλονίκη, πεζόδρομος Ικτίνου, εστιατόριο Τίφανις.
Τρώμε έξω με τη φίλη μου την Τασούλα και ταυτόχρονα χαζεύουμε τους περαστικούς αλλά και τις γατούλες που τρυπώνουν κάτω απ’ τα τραπέζια για κανένα μεζέ!
Ξαφνικά αντικρίζω ένα θέαμα που παγώνει το αίμα μου! Πετάω το πιρούνι, σηκώνομαι όρθιος και φωνάζω: Όχι ρε!! δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό!!
Το ίδιο κάνει κι η Τασούλα.
Μια γάτα απομακρυσμένη από τις άλλες, μακριά από τα τραπέζια, μ’ ένα ντουί στο λαιμό!!! ( το ντουί είναι ένα εξάρτημα από σκληρό πλαστικό με μια τρύπα στη μέση όπου βιδώνουμε μια ηλεκτρική λάμπα…)
Προφανώς όταν η γάτα ήταν πολύ μικρή, κάποιος, κάποιοι, παιδιά, μεγάλοι, δεν έχει σημασία, πέρασαν το ντουί στο λαιμό της!!
Η γάτα μεγάλωνε με το ντουί στο λαιμό. Με τη γάτα μεγάλωνε κι ο λαιμός της. Το ντουί έσφιγγε το λαιμό της!! Η γλώσσα της είχε κρεμάσει, η ζωή της τελείωνε, αργός θάνατος!!
Δεν το χωρούσε το μυαλό μου. Ποιο διεστραμμένο μυαλό, ποια νοσηρή φαντασία έκανε αυτό το πράγμα;
Να το έκανε άλλη γάτα; σκύλος; πετούμενο; αδύνατον!!
Άνθρωποι τόκαναν! Τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί;
Μ’ έπιασαν τα κλάματα, φώναζα με ακατονόμαστες φράσεις..
Ο κόσμος γύρω, οι περαστικοί, με κοιτούσαν με απορία. Τι έγινε, τι έπαθες με ρωτούσαν.
Τα γκαρσόνια του μαγαζιού ήρθαν στο τραπέζι. Τι συμβαίνει κύριε. Βρήκατε κάτι στο φαγητό;
-Όχι ρε παιδιά δεν έχει τίποτα το φαγητό είπα και τους έδειξα με το δάκτυλο τη γάτα με το ντουί στο λαιμό!
Τα παιδιά ήξεραν την ιστορία.
-Ξέρεις πόσες φορές προσπαθήσαμε να την πιάσουμε, να βγάλουμε το ντουί. Δεν μπορέσαμε, μας ορμάει.
-Τι λέτε ρε παιδιά; Πώς αντέχετε αυτό το θέαμα;
Ας ηρεμήσουμε είπα. Πρέπει να το κάνουμε σήμερα, τώρα.
Κάτσαμε όλοι. Ζήτησα ένα ψαλίδι απ’ το μαγαζί, το έφεραν στο τραπέζι. Έγινε ησυχία. Η Τασούλα ανέλαβε να φέρει κοντά τη γάτα με το ντουί στο λαιμό, ρίχνοντας κάτω τροφή.
Όταν πλησίασε αρκετά έπεσα πάνω της και τη έπιασα! Την κράτησαν τα παιδιά κι εγώ με το ψαλίδι έκοψα σιγά-σιγά το ντουί!
Η γάτα έφυγε τρέχοντας, ήταν ευτυχισμένη. Θα ανάπνεε ελεύθερα, θα έτρωγε κανονικά, θα ήταν σαν τις άλλες γάτες!
Ο κόσμος που μαζεύτηκε γύρω μας, χειροκρότησε ανακουφισμένος.
Από τότε νοιώθω ότι έχω κι εγώ ένα ντουί στο λαιμό. Είμαι σίγουρος ότι μου το έβαλαν «άνθρωποι» . Βέβαια δεν μεγαλώνω πια για να με πνίξει το ντουί, νοιώθω όμως γύρω μου τον « τον αργό θάνατο».
Πόσο πολύ θα ήθελα κι εγώ να με πιάσουν οι Άνθρωποι γύρω μου και να μου κόψουν το ντουί. Να ανασάνω ελεύθερα, να βάλω τη γλώσσα μου στη θέση της, να μιλάω ελεύθερα, να τρώω κανονικά, να βλέπω τους ανθρώπους, τα ζώα, το περιβάλλον ένα πράγμα..

1986 πεζόδρομος Ικτίνου.. είδα το γατάκι με το ντουί στο λαιμό..
2011 πεζόδρομος Καλαμαριάς βλέπω εκατοντάδες συνανθρώπους μ’ ένα ντουί στο λαιμό…..

Δεν υπάρχουν σχόλια: