Ούτε να "νευριάσω" μπορώ μα ούτε και να "γελάσω". Πώς μας κατάντησαν έτσι όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που μας κυβερνάνε;

Αμα πιάσεις τον Μηχανισμό, τον πιάνεις το λαγό...

ΧΟΥΝΤΑ και ΧΟΥΝΤΑ

"Υπάρχουν δύο μορφές δικτατορίας. Η μια, όταν είσαι φυλακισμένος και βλέπεις τα σίδερα του κελιού που είσαι φυλακισμένος.
Η άλλη όταν είσαι φυλακισμένος, αλλά δεν βλέπεις τα σίδερα της φυλακής σου και νομίζεις οτι είσαι ελεύθερος"



                        

43 χρόνια μετά, απο την Στρατιωτική Δικτατορία στην...

36 χρόνια μεταπολίτευσης, στερέωσης της δημοκρατίας των λίγων, το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα εξουσίας το μόνο που κατάφεραν είναι, να ΑΥΞΉΣΟΥΝ το δημοσιονομικό έλλειμα της Χώρας, να ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ την όποια παραγωγική βάση και ανάπτυξη της Χώρας, να ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΝ τη συνείδηση του Ελληνικού λαού και να παραδώσουν την Χώρα.....

     Στην Οικονομική Δικτατορία του  ΔΝΤ...
στην εξαθλίωση, την ταπείνωση, την φτώχεια..
Το ΔΝΤ που πάντα ήταν εδώ, "έρχεται" επίσημα πια, με άδεια παραμονής επ' αόριστον, να συνθλίψει τα τελευταία οχυρά της εργασίας, τις συμβάσεις, τα όρια των απολύσεων, τη στοιχειώδη συνταξιοδοτική ασφάλεια, το ελάχιστο επίπεδο αξιοπρεπούς ζωής..

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ....Πάμπλο Νερούντα

ΘΥΜΑΜΑΙ και ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ..Θα τα καταφέρω, θα τα καταφέρω...

               Αργοπεθαίνει.../όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας/ επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές/ όποιος δεν αλλάζει περπατησιά/ όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του/ όποιος δεν μιλεί δε όποιον δεν γνωρίζει... Αργοπεθαίνει.. /όποιος αποφεύγει ένα πάθος/ όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία του"ι"/αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια/ που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ενα χαμόγελο/ που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα/ Αργοπεθαίνει../ όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι/ όποιος δεν είναι ευτυχισμένος με τη δουλειά του/ όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για ένα όνειρο/                                                             

/όποιος δεν επιτρέπει τον εαυτό του τουλάχιστον μιά φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.. Αργοπεθαίνει../όποιος δεν ταξιδεύει/ όποιος δεν διαβάζει/ /όποιος δεν ακούει μουσική/ όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.. Αργοπεθαίνει../ όποιος καταστρέφει τον έρωτά του/ όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν/ όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή... Αργοπεθαίνει../  όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει/ όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει...  Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε, οτι για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη, απο το απλό γεγονός της αναπνοής!

                                                                                        ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ

                                                                

Η αβάσταχτη ελαφρότητα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας!!
Νέα κινηματογραφική επιτυχία!!
Σενάριο-σκηνοθεσία CHRISOCHOIDIS FILMS!
Παραγωγή- METRO-GOLDEN-ELLADISTAN S.A
Πρωταγωνιστούν: ΤΖΩΝΥ ΜΠΗΞΤΟΝ-ΜΑΡΙΑ ΒΓΑΛΤΟΝ-ΚΟΥΝΑΤΟΝ ΩΡΕΣ-ΜΑΛΑΚΟΥΕΡΤΟ ΝΤΕ ΓΚΑΥΛΕΣ!!
Σε λίγες μέρες έρχονται στις αίθουσες τα νέα Φίλμ..
-Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΚΑΤΟΥΡΗΣΕ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ!!
-ΤΟ ΤΡΙΞΙΜΟ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΑΘΙΣΜΑΤΟΣ!!
Μην τα χάσετε!! ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΤΕ!!!

ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ

 
ΣΠΡΕΝΤ
        spred   KERDOSKOPOI
Δ.Ν.Τ     Πεταλωτής
   TRISE           ΚΟΥΓΙΑΣ
     
  ΤΖΟΥΛΙΑ
EUROGROUP
                 ΠΑΓΚΑΛΟΣ
ΑΝΘΙΜΟΣ    ΑΔΩΝΙΣ

MERKEL      EKOFIN

ΤΡΕΜΗ   ΑΥΤΙΑΣ         ΔΡΟΥΤΣΑΣ          ΓΙΟΥΝΓΚΕΡ        ΜΠΕΖΕΝΤΑΚΟΥ

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ- ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΥΣΗ-ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ -  HOMUS PRASINOUS

ΨΩΜΙΑΔΗΣ       LOVE BITE   CHRISOCHOIDIS  ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ    ΑΝΕΡΓΙΑ    ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ-ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ

-Εντάξει παιδιά, παραδίνομαι!!


"Χρέος σου, ήσυχα, χωρίς ελπίδα, με γενναιότητα, να βάνεις πλώρα κατά την άβυσσο.
Και να λές: Τίποτα δεν υπάρχει! Μήτε ΖΩΗ, μήτε ΘΑΝΑΤΟΣ. 
Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρκτα ερωτικά φαντάσματα να κυνηγιούνται, να σμίγουν,
να γεννούν και ν' αφανίζονται, και λέω:
ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ!! Ξέρω τώρα.
Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα απο το νού κι απο την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω,
Είμαι λεύτερος"


                                                 ΝΙΚΟΣ   ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

ΣΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Το πρωί η πλατεία ανήκει στους γέροντες. Σκοτεινοί, χασομέρηδες, με σκούφους και ρούχα
σκουρόχρωμα, μαύρα, σταχτιά, πένθιμα-παλιού καιρού- σκέκονται εκεί. Βαρβαρόστομοι, βαρβαρόηχοι, με λόγο πολτοποιημένο, στριγκλό, τρεμουλιαστό, δυσάρεστο, ενοχλητικό, θλιβερό.
Κάθονται στα παγκάκια-περνούν το χρόνο τους, στα παγκάκια, κάποιοι όρθιοι.
Μιλούν συνήθως όλοι μαζί. Χάβρα. Είναι δυο- τρεις που δεν συμμετέχουν, επιδεικτικά, βλοσυρά, ένας
στην άκρη τραγουδάει, επαναλαμβάνει διακεκομμένα, μονότονα τη λέξη, αμπέ-λια.. αμπέ-λια...

Χειρονομούν, κραυγάζουν. Αριθμοί, χρήματα, ευρώ, δάνεια ,τράπεζες, επιδοτήσεις, φάρμακα, γιατροί, συνταγές, συντάξεις, ονόματα πολιτικών, υπουργών,τοπικών βουλευτών, ανάμεικτα μ' εκείνα των τηλεοπτικών αστέρων-των ερωτικών ειδήσεων και σκανδάλων. Χρήματα-το μάτι τους, το σάλιο τους. Τηλεόραση, Κόμματα, Πτώματα, λέξεις καινούργιες των ειδήσεων, μασέλες, χάσκουν, φτύνουν...
Δίπλα τους, πάνω τους στο κέντρο, το άγαλμα, ο πρόγονος, το μάρμαρο  το λευκό.. Αλλού το βλέμμα του.
Το μεσημέρι αποσύρονται. Χάνονται. Η πλατεία αδειάζει..
Αργότερα, εμφανίζονται άλλες φυλές, εργατικές, κουρασμένες, ντόπιες, ξένες, περαστικές.
Κάθονται στα παγκάκια, βγάζουν σάντουιτς, σουβλάκια, μέσα απο πλαστικές σακούλες, τρώνε, κοιτάζοντας ανήσυχα δεξιά αριστερά, καχύποπτα, καταπίνουνε γρήγορα γρήγορα σαν κυνηγημένοι.
Πίνουνε ρετσίνες, κοκα-κολες, μπύρες, σκουπίζονται με τα χέρια, πετούν χαρτιά, κουτιά κάτω.
Κάποιοι όμως όχι, τα μαζεύουν προσεκτικά τα ρίχνουν στα καλάθια, ψάχνουν τη βρύση, πλένουν χέρια, το πρόσωπο, σκουπίζονται με το ρούχο, με το πουκάμισο. Δεν μιλούν μεταξύ τους, ακόμα κι αυτοί που έρχονται παρέα, μονο νεύματα, χειρονομίες κοφτές..

Αφού φάνε και πιούν, στρώνουν μαξιλάρι τα ρούχα τους, τα μπαγκάζια,, ξαπλώνουν στα παγκάκια. Φτάχνουν αυτοσχέδια όργανα, παίζουν μουσικές, σκοπούς άγνωστους. Άλλοι ανεβαίνουν πάνω στο παγκάκι σαν το πουλί στο βράχο, το βλέπεις, το καταλαβαίνεις, έχουν έρθει απο μακρυά, στέκονται ώρα πολλή έτσι, μουρμουρίζουν λόγια ακατάληπτα, σκοτεινά, ανερμήνευτα, ξερά στα χείλη, στο μάτι υγρά..
Καπνίζουν. Ταξιδεύουν. Αργά το απόγευμα, φεύγουν. Διωγμένοι, προγκισμένοι. Όλοι.
Το άγαλμα ξένο. Άγνωστο.
Αμέσως μετά καταφτάνουν οι πιτσιρικάδες, φωνές, γέλια, χρώματα, πατίνια, σκέιμπορντ, ρόδες, τσάντες, τατουάζ, σανίδες. Με την τρισύλλαβη λέξη, σκουλαρίκι, σκουλήκι στη γλώσσα-Εθνικός 'Υμνος. Αγόρια, κορίτσια μαζί, προσευχή, sms, αντίχειρας θεός, γρήγορος, σβέλτος, πεταχτός, κεραυνοβόλος. Λέξεις, λόγια, ρούχα, μόδες,τόσο καινούργια τόσο παλιά. Φιλιά, φιλίες, ζήλιες,

ζαβολιές, κλάματα,κλοτσιές, αγκαλιές, sms, sms, λέξεις ασήμαντες , σημαντικές. Το κινητό, πουλί στο χέρι, στην παλάμη. Χτυπημένο μικρό πουλί, σπαρταράει. Το κινητό. Οι κωδικοί. Τα φιλιά η αναζήτηση στα χχ. Τα λόγια γραμμένα αλλιώς, αλφάβητο γκρεμός. Βρές με. Είμαι. Είμαι κάθε βράδυ εκεί στην πλατεία, στο δάσος, στα φώτα ψηλά, στις κολόνες, στα φύλλα θροίζω, λέξη καινούργια, στη σελήνη. Νερό. Βρές με. Είμαι. Στο Άγαλμα..
Τις μικρές ώρες, βγαίνουν τα μεγάλα βάσανα.
Αργά πολύ αργά έρχονται. Χαμένοι χρόνια μέσα στα σπίτια τους, κρυμμένοι μέσα στους θάμνους, τα φύλλα που πέφτουν, σαπίζουν, βγαίνουν μετά τα μεσάνυχτα, όταν η πλατεία είναι αδειανή. Σκυλιά,

λύκοι, αρνάκια του θεού, έτοιμα για όλα, για όλους. Μυρίζουν, οσμίζονται τον αέρα, ξέρουν την οσμή, την μυρουδιά, το μαύρο και τη μοίρα τους. Γνωρίζουν το μερτικό τους, τον κλήρο τους, την τύχη τους. Ξέρουν ποιοί πέρασαν, ποιοί κάθισαν, τι είπαν, τι έκαναν, τι έπαθαν, τι μαρτύρησαν, τι έδωσαν, τι πήραν. Ξέρουν. Ξέρουν το τσάκισμα, το γονάτισμα, το μοίρασμα στο μυστικό δείπνο. Γνωρίζουν το κρύο, το κοκάλωμα, το μάρμαρο, τη σκόνη τη λευκή, το Άγαλμα....
Στις μικρές Πλατείες  η Ελλάδα αναστενάζει...


Απο ένα γραπτό του Θοδωρή Γκόνη..